Για τώρα

για μια αιωνιότητα

για πάντα

για ένα ποτήρι κρασί

 

'οι δυο μαζί να ζωγραφίσουμε μαζί τη ζωή

δεν θα χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς

αν...'

Ποιος θα βρεθεί να ονομάσει αυτό που ζω;

Να δώσει ένα πομπώδες όνομα σ’ αυτόν τον έρωτα, να μείνει στην ιστορία όπως ο μυστικός ή ο ανεκπλήρωτος.

Κάποιος μου’ πε πως αυτό που ζω είναι ένα σπάνιο είδος έρωτα, που τον ξέρουμε πλέον μόνο από παλιές ιστορίες και πως δεν υπάρχει πια, γιατί οι άνθρωποι ξέχασαν τι θα πει ειλικρίνεια, ξέχασαν να δίνονται ολοκληρωτικά γιατί στράφηκαν στο εγώ τους, δεσμεύτηκαν από τη δήθεν ανάγκη τους ν’ αγαπάν μ’ αμοιβαιότητα.

Είναι ένας έρωτας αμοιβαίος μα διόλου δεδομένος.

Ένα πεδίο μάχης και μια γαληνεμένη λίμνη συνάμα.

Ένα όνειρο η Θεσσαλονίκη σ' ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Απροσδόκητη αλλαγή. Απρόσμενη ευτυχία, ταιριάζει με το χιόνι που δεν περίμενε κανείς

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2008

Τι είναι οι νύχτες του χειμώνα και τις φοβάμαι τόσο;

Είναι ο θρίαμβος του σκότους, ο θρίαμβος του θανάτου; Η απουσία;

Η απουσία του φωτός, η απουσία της ζωής. Μα πώς;

Είμαι ζωντανή! Απολαμβανω τα κρύα, σκοτεινά απογεύματα, την ψυχρή μυρωδιά του αέρα, τη λευκή ατμόσφαιρα αργά τη νύχτα, τη χλιαρή ανάσα του νοτιά που προμηνύει το χιόνι, τους έρημους δρόμους τις Κυριακές, τις κατάλευκες σκεπές που αγωνιώ να αντικρύσω τα ξημερώματα, το ζεστό κακάο δίπλα στη φωτιά.

΄Η νύχτα είναι μαγευτική. Ανάμεικτα συναισθήματα με κρατούν ξύπνια συνχώς...'